KIRIK KENT

Cihangirde Bir adam uzanmış boylu boyunca dudağından ö püyor İstanbul’u, şubatın tam ortasında, çırçı plak. Ayaz vurur adamı, adam aldırmaz, ayaz kırar İstanbul u, İstanbul kırılır küser, kadıköyde bir taşa oturur kucağında bakir sonbahar. İstanbul ararken tanrıyı babil de, o bir sis olur Sultanahmet’e iner. İstanbul görmez, bilmez yinede utanır.
O adam bir sahaf da kucağından düşürür kitabı kitap açılır, içinden neşe içinde çığlık çığlığa sokağa taşar lale devri çocukları, kuyruğunda lale kutuları sokak araları lale kokar taş binalar bakakalır ardından. Sultanahmet’e girer çocuklar Sultanahmet duada, Sinan ağlar, İstanbul ıslanır. Ne yağsa aldırmaz bir dilenci oturur kaldırımlarda, önünde bir beyaz mendil üzerinde şehrin çirkin adamlarının, kirli ayak izleri. Öteden beri şarkı söyler kısa boylu bir kadın, kanlıca da, orta yerde bir taşta gözyaşlarıdır artık, hisara doğru yüzen tek şey. Çirkin binalardır artık göğe doğru tırmanan tek şey.